Produkcją piwa smakowego zajmowali się już mnisi. Smakowe piwo klasztorne produkowane było w Belgii. W ciągu ostatnich lat możemy zauważyć wyraźny wzrost sprzedaży piwa bezalkoholowego i piwa smakowego. Raczą się nim przede wszystkim kobiety.

Wersje smakowe dominujące wśród piw smakowych to przede wszystkim jabłko, cytryna, imbir i malina. Co jakiś czas pojawiają się jednak nowe, niespotykane smaki. Do najbardziej znanych i cenionych marek piw smakowych lub bezalkoholowych produkowanych przez większe i mniejsze browary należą: „Redd’s”, Lech FREE, Karmi, Żywiec Niskoalkololowy, Freeq. Piwa te, oprócz tradycyjnych smaków owocowych, są także w innych wersjach smakowych.

Piwo Karmi to piwo o smaku karmelowym i, w zależności od rodzaju, z domieszką aromatu kawowego lub malinowego. Freeq natomiast jest dostępny także w wersji wiśniowo-malinowej a także zielonej limonki. Ponieważ piwa smakowe kierowane są głównie do kobiet, charakteryzują się także mniejszą ilością kalorii niż tradycyjne piwa.

Początkowo napój ten produkowany był z chleba. Obecnie piwo kojarzy się przede wszystkim z chmielem. Zwyczaj dodawania go do tego złotego napoju pochodzi od pradawnych mieszkańców wybrzeża Morza Kaspijskiego i Czarnego. Miało to na celu polepszenie smaku i trwałości piwa.

Wyróżnić możemy cztery podstawowe i naturalne składniki, które są niezbędne do produkcji piwa. Są to: woda, słód, szyszki chmielowe, drożdże. Słód otrzymywany jest z poddanych słodowaniu kiełek zbożowych, z reguły jęczmiennych, rzadziej pszenicznych. Drożdże odpowiedzialne są za proces fermentacji. To dzięki nim z cukrów zawartych w słodzie powstaje alkohol etylowy. W zależności od jego stężenia wyróżniamy kilka rodzajów piwa. Piwo może zawierać od 3 do 7% alkoholu etylowego.

Chmiel natomiast nie jest głównym składnikiem piwa, gdyż na 1 litr napoju przypadają tylko 2 gramy szyszek chmielu. Pełni on raczej funkcję przyprawy.

Skład tego napoju sprawia, że z jednej strony piwo pozytywnie wpływa na zdrowie, a z drugiej spożywane w zbyt duzych ilościach jest toksyczne.

Polskie browary w zależności od sposobu fermentacji produkują cztery rodzaje piwa.

Najsłabsze jest piwo bezalkoholowe, które jednak posiada 0,5% alkoholu. Następnie produkowane jest piwo lekkie, które posiada do 10 % zawartości ekstraktu oraz do 4,5% obj./3,375% wag. alkoholu. Piwa pełne zwierają od 10% do 13% brzeczki słodowej przy maksymalnie 6,2% obj./4,65% wag. alkoholu. Piwa te ważone są wyłącznie ze słodu jęczmiennego. Ostatnim rodzajem są piwa mocne. Posiadają one stężenie brzeczki ponad 13% zawartości ekstraktu i ponad 6,2% obj. alkoholu.

Nasi czescy sąsiedzi natomiast wyróżniają piwo lekkie, piwo jasne pełne, piwo ciemne pełne, piwo jasne beczkowe, piwo beczkowe ciemne i piwo specjalne.

Natomiast Niemcy dzielą swoje piwa na: piwo zwykłe, piwo wyszynkowe, piwo pełne, piwo mocne i napoje na bazie piwa. Piwa te różnią się pewnymi cechami, które nadają im specyficzny smak i zapach.

Podczas kiełkowania jęczmień, jeden ze składników piwa, moczony jest przez trzy dni, aż zacznie wydzielać enzymy, które później, po zmieleniu słodu i wymieszaniu go z wodą, zamienią skrobię w cukry proste.

Po zakończeniu procesów chemicznych przystępuje się do suszenia. Substancja uzyskana w ten sposób nosi nazwę słodu. Gotowy słód ściera się na mąkę i zalewa ciepłą wodą. Następnie oddziela się część płynną (brzeczkę) od części nierozpuszczalnej (wysłodzin). Brzeczkę gotuje się przez 2 godziny z dodatkiem chmielu, a następnie schładza się i dodaje drożdże.

Powstałą mieszankę poddaje się fermentacji. Podczas tego procesu drożdże powodują rozkład cukrów na alkohol i dwutlenek. Wyróżnić można dwie techniki piwowarskie – dolną fermentację i górną fermentację.

Po fermentacji następuje leżakowanie piwa. Proces ten trwa od jednego do kilkunastu tygodni. Piwo klaruje się, nasyca dwutlenkiem węgla i nabiera cennego bukietu. Natomiast filtracja służy do uzyskania odpowiedniej klarowności i oddzielenie zawiesin.

Spożycie piwa w niewielkich ilościach ma zbawienny wpływ na nasze zdrowie. Jednak najzdrowszym piwem jest piwo ciemne, które zawiera więcej przeciwutleniaczy niż piwo jasne. Przeciwutleniacze, które zawarte są w tym ciemnym napoju hamują procesy starzenia a także mają wpływ na regenerację po treningu, odbudowują i wzmacniają mięśnie.

Badania wykazały, że piwo lepiej nawadnia organizm niż zwykła woda. Jednak po intensywnym treningu lepiej jest sięgnąć po wodę i jakiś owoc, gdyż taki zestaw dostarczy nam więcej składników odżywczych niż szklanka piwa.

Niektórzy naukowcy uważają także, że ciemne piwo w znacznym stopniu wpływa korzystnie na intensywność przeżywania seksualnych zbliżeń. Zalecane jest zarówno mężczyznom, jak i kobietom, jako doskonały środek na pobudzenie seksualne.

Trunek ten, spożywany w ograniczonych ilościach, ma także zbawienny wpływ na układ moczowy, krwionośny i nerwowy. Wspomaga walkę z rakiem, a także niszczy niektóre wirusy.

Piwo jest jednym z bardziej kalorycznych trunków. Ma bardzo wysoką wartość energetyczną dzięki czemu dostarcza organizmowi dużo energii. Jednocześnie z tego właśnie względu nie jest wskazane dla osób z nadwagą.

Piwo spożywane w rozsądnych ilościach, może mieć zbawienny wpływ na nasze zdrowie i samopoczucie.

Chmiel, który jest podstawowym składnikiem piwa, zawiera sporo żywic, które mają silne działanie bakteriobójcze oraz przeciwnowotworowe. Zawierają one także składniki, które działają uspokajająco, pobudzają apetyt.

Niektóre z substancji, które zawarte są w chmielu, stosuje się jako składniki złożonych specyfików stosowanych w leczeniu zaburzeń sercowo-naczyniowych, nerwic wegetatywnych i skurczów jelit.

Nie da się jednak ukryć, że piwo jest napojem wysokokalorycznym. Oprócz sporej ilości kalorii, dostarcza także naszemu organizmowi sole mineralne, a także witaminy z grupy B, B1, B2, PP oraz witaminę B12. Napój ten ułatwia i przyspiesza trawienie potraw bogatych w węglowodany, działa także moczopędnie.

Wielu nefrologów i urologów zaleca picie tego trunku przy kamicy nerkowej. Natomiast picie piwa jest niewskazane u osób cierpiących na cukrzycę, podagrę, owrzodzenie żołądka lub dwunastnicy,  marskość wątroby oraz ostre, chroniczne zapalenie trzustki.

Jak widać piwo, jak wszystko, jest wskazane, ale tylko w ograniczonych ilościach.

• pilsner (pils) – tradycyjne piwo, do którego produkcji użyto tylko słodu jęczmiennego, chmielu, wody i drożdży. Piwa te są gorzkie, o ostrym, zdecydowanym smaku i jasnobursztynowej barwie. Nazwa pochodzi od miasta, w którym po raz pierwszy rozpoczęto produkcję piwa dolnej fermentacji – czeskiego Pilzna. Typowy przykład to Pilsner Urquell (Plzensky Prazdroj).
• lager – piwo produkowane tak jak pilsner, ale zwykle z dodatkiem cukru i czasami słodu pszenicznego i kukurydzianego. Do lagerów dodaje się często znacznie mniej ekstraktu chmielowego a trwałość podnosi się dodając sztuczne środki konserwujące. Uzyskuje się piwa o łagodniejszym od pilznerów smaku i słabsze. Typowy przykład to amerykański Budweiser oraz holenderski Heineken.
• bock (koźlak) – piwo warzone sezonowo, którego produkcja wymaga wielu starań i umiejętności. Obok tradycyjnego bocka istnieją odmiany: heller bock, maibock, weizenbock, eisbock oraz nieco odmienne: doppelbock i trippelbock.
• porter bałtycki – piwo w stylu brytyjskiego imperial stout niemające nic wspólnego z angielskim porterem. Warzone głównie w basenie Morza Bałtyckiego (Polska, Rosja, Litwa, Łotwa, Estonia), sporadycznie także w Czechach i na Ukrainie. Polskie portery zawierają 22% ekstraktu i alkoholu powyżej 9% objętości.
• ice lager – piwo fermentowane i filtrowane w bardzo niskiej temperaturze z małym dodatkiem chmielu. Uzyskuje się bardzo klarowne piwa, które można przechowywać w białych butelkach. Piwa te są niemal bezsmakowe. Są bardzo popularne w USA i Meksyku. Typowy przykład – Corona i Ice Bud.

• stout – ciemne, prawie czarne piwo warzone z dodatkiem słodu, dość lekkie, o delikatnym palono-gorzkim smaku. Jego najsławniejszym przedstawicielem jest Guinness,
• ale – ciemnobrązowe lub jasnobrązowe piwa uzyskiwane z mieszanki słodu jasnego i karmelowego, o smaku od bardzo gorzkiego do słodkawego,
• bitter – tradycyjnie pite w pubach w Anglii – odmiana ale’a o ciemnobursztynowej barwie i gorzkim, całkowicie pozbawionym słodyczy smaku,
• porter – ciemne piwo, z którego wywodzi się stout. Obecnie trudno te gatunki od siebie odróżnić. W Polsce nazwa ta stała się już praktycznie tożsama z Porterem Bałtyckim,
• piwo trapistów – piwo wytwarzane z jasnego słodu, niekiedy z dodatkiem słodu karmelowego. Warzone obecnie jedynie w sześciu browarów przyklasztornych w Belgii (Orval, Chimay, Westvleteren, Westmalle, Achel, Rochefort) i jednym w Holandii – Koningshoeven,
• piwo czerwone – popularne w Belgii i we Francji – lekko słodkawe piwo z nieskarmelizowanego słodu, ale robione metodą górnej fermentacji,
• piwo pszeniczne (weizen lub weissbier) – Jasne, mocno musujące piwo, delikatnie nachmielone, o aromatach bananowo-goździkowych. Zawiera co najmniej 50% słodu pszenicznego, pochodzi z Bawarii. Jego przedstawicielami są: Paulaner, Franziskaner, Tucher, Schneider Weisse,
• kölsch – jasne piwo górnej fermentacji pochodzące z Kolonii w Niemczech. Na rynku dostępne w ponad 30 gatunkach. Zwyczajowo pite w wysokich szklankach o cienkich ściankach i pojemności 0,2 litra. Od 1997 roku uznane przez Unię Europejską produktem chronionym oznaczeniem geograficznym jako jedno z 18 piw w UE,
• altbier – zwane z reguły w skrócie alt. Półciemne piwo bazujące na sposobie warzenia znanym z piw typu pale ale (leżakujące jednak w niższych temperaturach), kojarzone głównie z okolicami Düsseldorfu, zacierane wyłącznie ze słodu jęczmiennego z użyciem jednokomórkowych kultur drożdży.