Po Sumerach produkcję tego trunku przejęli Babilończycy. Do istniejących już gatunków piwa dodali nowe. Babilończycy gustowali w mocnych piwach, które często wzbogacali dodatkami. Produkcja piwa rozwijała się dalej w starożytnym Egipcie. Egipcjanie jako pierwsi zaczęli stosować klarowanie piwa. Podczas leżakowania dodawali do niego glinę, która łączyła się z gorzkim osadem drożdżowym i opadała na dno.

W dwóch największych starożytnych kulturach: greckiej i rzymskiej piwo uważane było za napój dla barbarzyńców. Pijane było wyłącznie przez plebs. Piwo na terenie dzisiejszej Europy zostało rozpowszechnione dzięki barbarzyńskim plemionom.

Celtowie udoskonalili technikę słodowania piwa, jednak pierwsze archeologiczne dowody na produkcję i spożywanie piwa pochodzą z Niemiec. Po przyjęciu chrześcijaństwa, browarnictwem zajmowali się wyłącznie mnisi, początkowo na własny użytek, a później także na szerszą skalę.

Około 1000. roku do produkcji piwa zaczęto używać chmielu. Od XII. wieku produkcją piwa zaczęły zajmować się browary. Zaczęto także stosować dolną fermentację, która poprawiła jakość piwa. Do jego produkcji zaczęto także używać wyłącznie trzech składników.

Później wprowadzono także inne udoskonalenia, takie jak fermentacja piwa w niskich temperaturach, pasteryzacja, wprowadzenie do fermentacji pojedynczej komórki drożdży.