Produkcją piwa smakowego zajmowali się już mnisi. Smakowe piwo klasztorne produkowane było w Belgii. W ciągu ostatnich lat możemy zauważyć wyraźny wzrost sprzedaży piwa bezalkoholowego i piwa smakowego. Raczą się nim przede wszystkim kobiety.

Wersje smakowe dominujące wśród piw smakowych to przede wszystkim jabłko, cytryna, imbir i malina. Co jakiś czas pojawiają się jednak nowe, niespotykane smaki. Do najbardziej znanych i cenionych marek piw smakowych lub bezalkoholowych produkowanych przez większe i mniejsze browary należą: „Redd’s”, Lech FREE, Karmi, Żywiec Niskoalkololowy, Freeq. Piwa te, oprócz tradycyjnych smaków owocowych, są także w innych wersjach smakowych.

Piwo Karmi to piwo o smaku karmelowym i, w zależności od rodzaju, z domieszką aromatu kawowego lub malinowego. Freeq natomiast jest dostępny także w wersji wiśniowo-malinowej a także zielonej limonki. Ponieważ piwa smakowe kierowane są głównie do kobiet, charakteryzują się także mniejszą ilością kalorii niż tradycyjne piwa.

Do historii przeszły znakomite piwa klasztorne. Prawdziwy renesans klasztornych piw przypada na średniowiecze. Potęgo klasztorów i opactw były przede wszystkim stare przepisy, strzeżone tajemnicą receptury, ujęcia wody i dobrze dobrane składniki. Wszystko to, a także niespotykana precyzja sprawiły, że piwa klasztorne uchodzą obecnie wśród znawców i smakoszy za najlepsze na świecie.

Wiele opactw mogło się nawet pochwalić posiadaniem własnego browaru. Najlepsze piwa klasztorne produkowane były w kilku krajach europejskich. Na pewno zaliczyć możemy do nich Belgię, gdzie początki klasztornego piwowarstwa sięgają IV w. Produkcją piwa na tym terenie zajmowali się ojcowie Cystersi, którzy oferowali takie znakomite piwa jak: „Trapistów”, Orwal, ciemne piwo Święty Sykstus, Jakobinów, piwo klasztorne „Double”. Belgijscy mnisi produkowali różne rodzaje piwa, od jasnego i ciemnego aż po piwa smakowe, sprzedawane w oryginalnych butelkach.

Oprócz Belgii znakomite piwa klasztorne produkowane były także we Francji, w Niemczech, Czechach, gdzie królowało piwo klasztorne Smadny Mnich, w Irlandii i Szwajcarii. W Polsce zachował się do dziś jedynie klasztorny browar ojców Cystersów w Szczyrzycu.

Obecnie produkcją piwa zajmują się browary. Najczęściej w jego skład wchodzą następujące działy: słodownia, warzelnia, fermentownia, leżakownia, filtracja, dział BBT i rozlewnia. Każdy z tych działów zajmuje się innym procesem warzenia piwa.

Także na terenie naszego kraju działają znane browary, które produkują różne rodzaje piwa. Do największych grup piwowarskich działających w Polsce, w skład których wchodzą różne browary, należą: Carlsberg Polska (Browar Bosman, Kasztelan i Okocim), Grupa Żywiec (Browar Bracki, Elbląg, Leżajsk, Warka, Żywiec), Kompania Piwowarska (Browar Dojlidy, Książęcy, Lech), Royal Unibrew Polska (Browar Jędrzejów i Łomża) i Van Pur (Browar Górnośląski, Koszalin, Van Pur).

Obok tych grup działają także browary regionalne, w takich miejscach jak Janów Podlaski, Ciechanów, Piotrków Trybunalski i wiele innych. W Polsce istnieją także sieci browarów restauracyjnych i browary restauracyjne.

Początkowo napój ten produkowany był z chleba. Obecnie piwo kojarzy się przede wszystkim z chmielem. Zwyczaj dodawania go do tego złotego napoju pochodzi od pradawnych mieszkańców wybrzeża Morza Kaspijskiego i Czarnego. Miało to na celu polepszenie smaku i trwałości piwa.

Wyróżnić możemy cztery podstawowe i naturalne składniki, które są niezbędne do produkcji piwa. Są to: woda, słód, szyszki chmielowe, drożdże. Słód otrzymywany jest z poddanych słodowaniu kiełek zbożowych, z reguły jęczmiennych, rzadziej pszenicznych. Drożdże odpowiedzialne są za proces fermentacji. To dzięki nim z cukrów zawartych w słodzie powstaje alkohol etylowy. W zależności od jego stężenia wyróżniamy kilka rodzajów piwa. Piwo może zawierać od 3 do 7% alkoholu etylowego.

Chmiel natomiast nie jest głównym składnikiem piwa, gdyż na 1 litr napoju przypadają tylko 2 gramy szyszek chmielu. Pełni on raczej funkcję przyprawy.

Skład tego napoju sprawia, że z jednej strony piwo pozytywnie wpływa na zdrowie, a z drugiej spożywane w zbyt duzych ilościach jest toksyczne.

Polskie browary w zależności od sposobu fermentacji produkują cztery rodzaje piwa.

Najsłabsze jest piwo bezalkoholowe, które jednak posiada 0,5% alkoholu. Następnie produkowane jest piwo lekkie, które posiada do 10 % zawartości ekstraktu oraz do 4,5% obj./3,375% wag. alkoholu. Piwa pełne zwierają od 10% do 13% brzeczki słodowej przy maksymalnie 6,2% obj./4,65% wag. alkoholu. Piwa te ważone są wyłącznie ze słodu jęczmiennego. Ostatnim rodzajem są piwa mocne. Posiadają one stężenie brzeczki ponad 13% zawartości ekstraktu i ponad 6,2% obj. alkoholu.

Nasi czescy sąsiedzi natomiast wyróżniają piwo lekkie, piwo jasne pełne, piwo ciemne pełne, piwo jasne beczkowe, piwo beczkowe ciemne i piwo specjalne.

Natomiast Niemcy dzielą swoje piwa na: piwo zwykłe, piwo wyszynkowe, piwo pełne, piwo mocne i napoje na bazie piwa. Piwa te różnią się pewnymi cechami, które nadają im specyficzny smak i zapach.

Podczas kiełkowania jęczmień, jeden ze składników piwa, moczony jest przez trzy dni, aż zacznie wydzielać enzymy, które później, po zmieleniu słodu i wymieszaniu go z wodą, zamienią skrobię w cukry proste.

Po zakończeniu procesów chemicznych przystępuje się do suszenia. Substancja uzyskana w ten sposób nosi nazwę słodu. Gotowy słód ściera się na mąkę i zalewa ciepłą wodą. Następnie oddziela się część płynną (brzeczkę) od części nierozpuszczalnej (wysłodzin). Brzeczkę gotuje się przez 2 godziny z dodatkiem chmielu, a następnie schładza się i dodaje drożdże.

Powstałą mieszankę poddaje się fermentacji. Podczas tego procesu drożdże powodują rozkład cukrów na alkohol i dwutlenek. Wyróżnić można dwie techniki piwowarskie – dolną fermentację i górną fermentację.

Po fermentacji następuje leżakowanie piwa. Proces ten trwa od jednego do kilkunastu tygodni. Piwo klaruje się, nasyca dwutlenkiem węgla i nabiera cennego bukietu. Natomiast filtracja służy do uzyskania odpowiedniej klarowności i oddzielenie zawiesin.

Po Sumerach produkcję tego trunku przejęli Babilończycy. Do istniejących już gatunków piwa dodali nowe. Babilończycy gustowali w mocnych piwach, które często wzbogacali dodatkami. Produkcja piwa rozwijała się dalej w starożytnym Egipcie. Egipcjanie jako pierwsi zaczęli stosować klarowanie piwa. Podczas leżakowania dodawali do niego glinę, która łączyła się z gorzkim osadem drożdżowym i opadała na dno.

W dwóch największych starożytnych kulturach: greckiej i rzymskiej piwo uważane było za napój dla barbarzyńców. Pijane było wyłącznie przez plebs. Piwo na terenie dzisiejszej Europy zostało rozpowszechnione dzięki barbarzyńskim plemionom.

Celtowie udoskonalili technikę słodowania piwa, jednak pierwsze archeologiczne dowody na produkcję i spożywanie piwa pochodzą z Niemiec. Po przyjęciu chrześcijaństwa, browarnictwem zajmowali się wyłącznie mnisi, początkowo na własny użytek, a później także na szerszą skalę.

Około 1000. roku do produkcji piwa zaczęto używać chmielu. Od XII. wieku produkcją piwa zaczęły zajmować się browary. Zaczęto także stosować dolną fermentację, która poprawiła jakość piwa. Do jego produkcji zaczęto także używać wyłącznie trzech składników.

Później wprowadzono także inne udoskonalenia, takie jak fermentacja piwa w niskich temperaturach, pasteryzacja, wprowadzenie do fermentacji pojedynczej komórki drożdży.

Spożycie piwa w niewielkich ilościach ma zbawienny wpływ na nasze zdrowie. Jednak najzdrowszym piwem jest piwo ciemne, które zawiera więcej przeciwutleniaczy niż piwo jasne. Przeciwutleniacze, które zawarte są w tym ciemnym napoju hamują procesy starzenia a także mają wpływ na regenerację po treningu, odbudowują i wzmacniają mięśnie.

Badania wykazały, że piwo lepiej nawadnia organizm niż zwykła woda. Jednak po intensywnym treningu lepiej jest sięgnąć po wodę i jakiś owoc, gdyż taki zestaw dostarczy nam więcej składników odżywczych niż szklanka piwa.

Niektórzy naukowcy uważają także, że ciemne piwo w znacznym stopniu wpływa korzystnie na intensywność przeżywania seksualnych zbliżeń. Zalecane jest zarówno mężczyznom, jak i kobietom, jako doskonały środek na pobudzenie seksualne.

Trunek ten, spożywany w ograniczonych ilościach, ma także zbawienny wpływ na układ moczowy, krwionośny i nerwowy. Wspomaga walkę z rakiem, a także niszczy niektóre wirusy.

Piwo jest jednym z bardziej kalorycznych trunków. Ma bardzo wysoką wartość energetyczną dzięki czemu dostarcza organizmowi dużo energii. Jednocześnie z tego właśnie względu nie jest wskazane dla osób z nadwagą.

Piwo spożywane w rozsądnych ilościach, może mieć zbawienny wpływ na nasze zdrowie i samopoczucie.

Chmiel, który jest podstawowym składnikiem piwa, zawiera sporo żywic, które mają silne działanie bakteriobójcze oraz przeciwnowotworowe. Zawierają one także składniki, które działają uspokajająco, pobudzają apetyt.

Niektóre z substancji, które zawarte są w chmielu, stosuje się jako składniki złożonych specyfików stosowanych w leczeniu zaburzeń sercowo-naczyniowych, nerwic wegetatywnych i skurczów jelit.

Nie da się jednak ukryć, że piwo jest napojem wysokokalorycznym. Oprócz sporej ilości kalorii, dostarcza także naszemu organizmowi sole mineralne, a także witaminy z grupy B, B1, B2, PP oraz witaminę B12. Napój ten ułatwia i przyspiesza trawienie potraw bogatych w węglowodany, działa także moczopędnie.

Wielu nefrologów i urologów zaleca picie tego trunku przy kamicy nerkowej. Natomiast picie piwa jest niewskazane u osób cierpiących na cukrzycę, podagrę, owrzodzenie żołądka lub dwunastnicy,  marskość wątroby oraz ostre, chroniczne zapalenie trzustki.

Jak widać piwo, jak wszystko, jest wskazane, ale tylko w ograniczonych ilościach.

• pilsner (pils) – tradycyjne piwo, do którego produkcji użyto tylko słodu jęczmiennego, chmielu, wody i drożdży. Piwa te są gorzkie, o ostrym, zdecydowanym smaku i jasnobursztynowej barwie. Nazwa pochodzi od miasta, w którym po raz pierwszy rozpoczęto produkcję piwa dolnej fermentacji – czeskiego Pilzna. Typowy przykład to Pilsner Urquell (Plzensky Prazdroj).
• lager – piwo produkowane tak jak pilsner, ale zwykle z dodatkiem cukru i czasami słodu pszenicznego i kukurydzianego. Do lagerów dodaje się często znacznie mniej ekstraktu chmielowego a trwałość podnosi się dodając sztuczne środki konserwujące. Uzyskuje się piwa o łagodniejszym od pilznerów smaku i słabsze. Typowy przykład to amerykański Budweiser oraz holenderski Heineken.
• bock (koźlak) – piwo warzone sezonowo, którego produkcja wymaga wielu starań i umiejętności. Obok tradycyjnego bocka istnieją odmiany: heller bock, maibock, weizenbock, eisbock oraz nieco odmienne: doppelbock i trippelbock.
• porter bałtycki – piwo w stylu brytyjskiego imperial stout niemające nic wspólnego z angielskim porterem. Warzone głównie w basenie Morza Bałtyckiego (Polska, Rosja, Litwa, Łotwa, Estonia), sporadycznie także w Czechach i na Ukrainie. Polskie portery zawierają 22% ekstraktu i alkoholu powyżej 9% objętości.
• ice lager – piwo fermentowane i filtrowane w bardzo niskiej temperaturze z małym dodatkiem chmielu. Uzyskuje się bardzo klarowne piwa, które można przechowywać w białych butelkach. Piwa te są niemal bezsmakowe. Są bardzo popularne w USA i Meksyku. Typowy przykład – Corona i Ice Bud.